Een Curacaoenaar, een Dominicaan en een Haitiaan

Jaarlijks vroeg ik mijn studenten het volgende. In een groot pakhuis werken: een Curacaoenaar, een Dominicaan en een Haitiaan. De manager spreek een order af aan het begin van de ochtend. Aan het eind van de middag moet de order klaar staan voor controle bij de vrachtwagens voor expeditie. De vraag aan de studenten: Als de manager op de afgesproken tijd de controle wil uitvoeren, waar is de Curacaoenaar? In al die jaren hebben de studenten nog nooit geantwoord dat de Curacaonaar op de afgeproken plaats is, in tegenstelling tot de Domincaan en Haitiaan, die misschien wel domme dingen doen of spullen in eigen zak stoppen. Waar is hij dan wel? Hij is gestopt bij het eerste en beste excuus om niet verder te hoeven doorpakken. Dit kan vele redenen hebben. Maar ik geloof dat het onder anderen te maken heeft het feit dat management meer straft dan beloont; men is bang om fouten te maken en de kans dat men wordt beloond voor hen nemen van initiatief klein is. Maar er zit veel meer achter.