top of page

Dushi Kòrsou

Dushi Kòrsou


DRAFT 4.0


21 december 2023


“Dushi, bon ambiente, Korsou.” Deze woorden hebben decennialang als een mantra geklonken in de identificatiejingle van Radio Z86. Ze belichaamden de sfeer van het eiland en vooral de kenmerkende eigenschappen van de mensen hier. Een georganiseerd, beschaafd en welvarend eiland. Inmiddels zijn wij nu wel het armste eiland van het Koninkrijk. Enkele jaren waren verstreken na de jungle, maar niet zo lang geleden klonk nog steeds het warme “Nos ta Dushi Hende” (wij zijn heerlijke mensen) in de oren van toeristen, waarmee we onszelf presenteerden als vriendelijk en behulpzaam. En, volgens mijn waarneming en onderzoek, is dat ook echt zo. Bezoekers ervaren ons als vriendelijk en behulpzaam. Maar onderling zijn we een bende haat en nijd; krabben in een ton.

Toch was de campagne “E bon Yu di Kòrsou” (de goede Curaçaoënaar) welkom. Periodiek werd een eilander in het zonnetje gezet vanwege zijn of haar bijdrage aan de gemeenschap. Maar toen werden de scheurtjes veel meer zichtbaar. Wie is de goede Curaçaoënaar eigenlijk? En op de achtergrond, wie is de Curaçaoënaar? Het punt is dat als je je ogen sluit en teruggaat in de tijd, je zult merken dat de vriendelijke, zachtaardige Curaçaoënaar van weleer bijna niet meer bestaat. Hoe is het zo gekomen?

Het fenomeen is niet uniek voor ons eiland; het is vrij universeel. In de jaren tachtig werden sociale structuren, NGO’s, buurten en gezinnen afgeknepen onder het mom dat de verzorgingsstaat niet langer te financieren was. Het systeem maakte mensen lui, zo luidde één van de argumenten. De boodschap was: iedereen moet zijn eigen boontjes doppen. Dit leidde tot een mentaliteit waarin mensen alleen aan zichzelf dachten en voor zichzelf zorgden; men kon bijna niet anders, het werd voor velen zelfs overleven als men uit de boot viel.

―Gelukkig zien we nu steeds meer weer vrijwilligers opstaan die beseffen dat we voor elkaar moeten zorgen, omdat anders de samenleving ineenstort.―Het neoliberalisme werd ondersteund door intellectuele debatten die diverse theorieën aanreikten om deze verandering te rechtvaardigen. Privatisering werd gepresenteerd als heilzaam; kwaliteit zou stijgen, prijzen zouden dalen, dienstverlening zou verbeteren. Echter, na 30 tot 40 jaar zien we vooral hoge prijzen, slechte service en uitsluiting van grote groepen van diensten en producten.

De eerste stap naar herstel is erkennen dat dit recept niet meer werkt en dat we via een nieuw sociaal statuut de zaken anders moeten aanpakken. Een andere verhouding tussen burger en overheid, tussen burger en burger, tussen mens en planeet, en tussen mens en machine (AI). We bevinden ons in een transitie; het oude systeem sterft af en iets nieuws begint. Hoe bewuster we dit beleven en ernaar handelen, hoe beter het is voor ons allen. Het vergt leiderschap van iedereen, ook van de elite. Een plan, een visie, durf en daadkracht zijn nodig om deze nieuwe weg in te slaan.

Miguel Goede


11 views0 comments

Recent Posts

See All

Comments


bottom of page